Beleef de avonturen van Carin Verhoeven

Carin Verhoeven zal jullie regelmatig meenemen in haar belevenissen in Italië. Hieronder lees je haar eerste blog die ze exclusief schrijft voor Passie voor Italia.Waarom Italië? Veel mensen stellen mij deze vraag. Tsja, waarom niet :).

Ik ging als kind altijd op vakantie naar Italië met mijn ouders. Naar Lazise aan het Gardameer op camping Municipale. Zoveel vrijheid als kind, urenlang spelen in de zon en het water met andere kinderen van diverse nationaliteiten.

Een van mijn vroegste herinneringen is in Venetië dat er een grote zeeman met tatoeages,  een grote baard en een pet op, mij op de arm nam, want blond haar en grote blauwe ogen vond hij mooi! Ik schreeuwde moord en brand van schrik.

Toen ik als volwassene terug ging naar Venetië besefte ik mij dat het een gondelier moet zijn geweest met die typische kledij.

In Lazise mocht ik als meisje van 5 met mijn grote broer en zus mee het dorp in (vanaf de camping onder de poort door 1 minuut lopen) om een ijsje te kopen. Met de lires stevig in mijn hand geklemd liep ik langs een winkel met een schilderijtje van een zigeunermeisje in een dansjurk (de liefde voor muziek en dans zat er al heel vroeg in) en ondanks dat ik nooit genoeg geld kan hebben gehad voor dat schilderijtje, kreeg ik het mee omdat ik maar bleef herhalen dat het voor mijn mamma was, en dat is een universeel woord waar de oudere verkoper blijkbaar geen weerstand tegen had.

Het schilderijtje heb ik nog, met op de achterkant de datum geschreven dat ik het aan mijn moeder gaf. Een dierbare herinnering.

Mijn man en ik gingen naar dezelfde middelbare school maar kenden elkaar alleen van zien want we zaten niet bij elkaar in de klas.

Toen ik als negentienjarige werkte als kindermeisje in Zwitserland kwamen we elkaar weer tegen en de vonk sloeg over. We hebben blijkbaar beiden een buitenland gen want we probeerden ons geluk ook nog even in Engeland maar uiteindelijk bleven we toch weer hangen in Nederland. We werkten hard en verhuisden vaak en kregen 2 prachtige zoons.

Toen onze jongens het huis uit gingen woonden we in het midden van Nederland in een prachtige woonboerderij met B&B en Marcel was directeur HR van een groot bedrijf en ik was na jaren een horecabedrijf te hebben gerund fulltime overgestapt op mijn grote passie, zingen.

Daarnaast runden we de B&B wat liep als een trein. Ook was ik nog gastvrouw bij de Academie voor Psychologica. We vierden ondertussen al onze vakanties in ons huis in Pratalenza.

Een druk en vol leven en niets te klagen maar toch zoemde er iets in ons hoofd.

Ons huis in Umbrië kochten we in 2012 en was in eerste instantie echt een vakantiehuis, na vele jaren vakantie te hebben gevierd in Toscane en Umbrië waarvan 7 jaren bij een agriturismo in Vernazano aan lago di Trasimeno in de buurt van Tuoro en Passignano. Maar het werd steeds moeilijker om na een vakantie weer weg te gaan.

Nadat ik in 2018 een sabbatical van 5 maanden in Italië had doorgebracht en Marcel heen en weer bleef vliegen, hebben we de knoop doorgehakt.

Ons huis in Nederland was binnen een week verkocht en toen ging het plotseling heel snel. 23 december 2018 verhuisden we definitief naar Pratalenza.

Het eerste jaar was een achtbaan met alle administratieve rompslomp om resident te worden in Italië. De taal leren, maar ook de mensen en de cultuur, de wetten die voor ons soms echt onbegrijpelijk zijn, de chaos leren waarderen en ons thuis leren voelen in een heerlijk land. Maar….het was allemaal de moeite waard :).

Volgende keer vertel ik je meer over onze zoektocht naar het “perfecte” huis.

Veel liefs Carin Verhoeven – www.casadicarma.nl

Volgende keer meer over onze zoektocht naar het “perfecte” huis.

Carin Verhoeven

www.casadicarma.nl

 

 

Published by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *